سومینا

دلتنگی به سبک ابتذال ترانه

elnaz-e — Fri, 04 Dec 2009 10:07:59 GMT

برای :«بهت زدگی آغوش پدرم وقتی کابوسم را گریستم»

و با تشکر از حلقوم لس آنجلس به خاطر ریشخند فرهیختگی ام

تو که دستت به نوشتن آشناست

دلت از جنس دل خسته ماست

دل دریارو نوشتی

همه دنیارو نوشتی

دل مارو بنویس

بنویس هرچه که مارو به سر اومد

بد قصه ها گذشت و بدتر اومد

بگو از ما که به زندگی دچاریم

لحظه هارو می کشیم،نمی شماریم

بنویس از ما که در حال فراریم

توی این پاییز بد،فکر بهاریم

دست من خسته شد از بس که نوشتم

پای من آبله زد،بس که دویدم

تو اگر رسیده ای مارو خبر کن

چرا اونجا که تویی من نرسیدم

تو که از شکنجه زار شب گذشتی

از غبار بی سوار شب گذشتی

تو که عشقو با نگاه تازه دیدی

بادبان به سینه دریا کشیدی

دل دریارو نوشتی

همه دنیا رو نوشتی

دل مارو بنویس

بنویس از ما که عشقو نشناختیم

حرف خالی زدیمو قافیه باختیم

بگو از ما که تو خونه مون غریبیم

لحظه لحظه،در فرارو در فریبیم

ابی

بیست و چهل و پنج دقیقه

elnaz-e — Mon, 30 Nov 2009 08:01:18 GMT

فلش بک:

آن زمان دانشجو بودم.کلاس جمعیت شناسی یا شاید مدد کاری داشتیم.انقدری یادم است که استادمان دکتر شین!! بود.با دوستم آخر کلاس نشسته بودیم و تمام طول کلاس سعی کرد که مرا راضی کند کمپین یک ملیون امضا را امضا کنم!از حقوق از دست رفته زنان می گفت..من گفتم اعتقادی به این بازی ها ندارم.گفتم این چیزها حقوق از دست رفته زنان را باز نمی گرداند.تازه با چند تا از بندهایش هم اصلا موافق نبودم.

زمان حال:

داشتم در خانه پشت به تلوزیون به یک چیزی ور می رفتم.شاید اس ام اس بازی می کردم یا یک همچین کاری.انقدری یادم است که پشت به تلوزیون بودم و داشتم فکر می کردم کاش گوش آدم هم یک چیزی مثل پلک داشت.بیست و سی تمام شد.بعد از بیست و سی دوباره صدای خانم مجری بیست و سی آمد.گفتم: لعنتی!!!حتما بیست و چهل و پنجشم ساختن...موضوع برنامه کمپین یک ملیون امضا بود!

بگذریم که اصل حرفش همان ها بود که توی کلاس دینی ابتدایی می گفتند تا بترسیم مبادا از یک تار مو آویزانمان کنند!یا مدیر توی صف جوری که ما «مانتویی ها» جلوی «چادری ها» از خجالت آب شویم، تذکر می داد.

بگذریم از اینکه در راستای اهداف برنامه شوک و آژیر و امثالهم ،پدر و مادر ها را از ترس لولوهای بیرون به کهریزک سازی خانگی دعوت می کرد.جوری که مادر و پدرها متفق القول شوند که حقوق زنان چیزی توی مایه های بلای آسمانی است...

بگذریم از اصل حرفش که به درد برنامه عمو پورنگ می خورد.ولی یک جمله داشت با صدای کارشناس برنامه که دلم می خواست به یک نفر بگویم...به هیچ کس نگفتم.بعد از چند روز آمدم اینجا دارم با تغییرات ناشی از کم حافظه گی بالا می آورمش:

ما پدر و مادر ها وظیفه مان این نیست که بچه هایی تربیت کنیم که بتوانند با جامعه و دنیای اطراف هماهنگ شوند و در آن زندگی خوبی فراهم کنند.ما پدر مادرها وظیفه مان فقط این است که بچه هایی تربیت کنیم که خدا را بشناسند.

فلش فوروارد:

منتقل شد به لینک ادامه مطلب

تا زمستان شهر چیزی نمانده است...

elnaz-e — Sat, 14 Nov 2009 15:12:27 GMT

- جای واژه هایم در حادثه ی آغوشت گرم است؟

-خیالت راحت. اما مگر فراموش کرده ای رودی که جاری است یخ نمی زند؟

شهر و عشق مدت هاست جمع نمی شوند!

elnaz-e — Wed, 04 Nov 2009 15:34:18 GMT

من معنای محاصره را در شهر بی دروازه نمی خواهم!

من معنای ترس را میان دندان های لرزان و انگشتان یخ زده نمی خواهم

من معنای سرفه را میان اکسیژن وحشی پیاده رو نمی خواهم

من معنای دلشوره را میان خطوط بریده ارتباط نمی خواهم

من معنای فریاد را میان آرام های عاشقانه نمی خواهم

من معنای فرار را میان چمن های ترد نمزده نمی خواهم

شهر و عشق مدت هاست جمع نمی شوند!

شهر من

ما هر دو زنیم

دلم برای سرمای بی پناه تحقیر تنت می سوزد

دلم برای خراش های تجاوز روی صورت اشک زده ات

دلم برای زخم های اخم که حاشیه جوی هایت مثل راه راست ورم کرده می سوزد

دلم برای ضجه های پیش از زایمانت

دلم برای صبوری های کودک نیم خدایت می سوزد

مترسک

elnaz-e — Tue, 13 Oct 2009 09:46:06 GMT

امروز باز بی آر تی سوار بودم.دیدم سبیل به سبیل های خیابان انقلاب، امروز درجه دار شده اند.فکر کردم باز توی دانشگاه از «یا حسین» ، «هل من ناصر ینصرنی» می طلبند.پیامک زدم گفتند امن و آرام است.

دختر بچه روی پله نشسته بود و همان طور که کش مقنعه اش را دور شکوفه های مانتو اش می پیچید آواز می خواند:«آقا پلیسه زرنگه...» یادم افتاد هفته نیروی انتظامی را.

داشتم فکر می کردم به عکسی که مدت ها قبل دیده بودم.کلاغی که روی سر مترسکی نشسته بود و به کاه زیر کلاهش نوک می زد.خانوم کلاسور به دست ناگهان در آغوشم بود.با این ترمز خشن به خودم آمدم.پلیس راهنمایی باطوم به کمر میدان فردوسی، زل زده بود به شمارش معکوس چراغ راهنمایی!

مرگ بر گاوهای 1+5

elnaz-e — Wed, 07 Oct 2009 19:50:18 GMT

این روزها آمار تصادفات خیلی بالاست.من شک ندارم مهم ترین دلیلش پلیس راهنمایی و رانندگی سر چهارراه فردوسی است.این روزها می بینم به شکل خیلی شهوت انگیزی کف دست و انگشتانش را به نوک گرد باتومش می ساید.و من هر جا می روم از دیگران می پرسم :پلیس راهنمایی از کی باتوم به دست شده است؟

و هیچ کس نمی تواند جواب دقیقی بدهد.

البته در اماکن غیر استراتژیک هنوز پلیس راهنمایی و رانندگی به تکنولوژی روز مجهز نشده است

داشتم از تصادفات می گفتم.تصادفات این روزها.اولش خواندم که بعد از سی سال نمایندگان ایران و امریکا در حاشیه نشست ژنو به تنهایی پشت درهای بسته رفته اند!

گفتم خوب این که چیزی نیست .بالاخره هر چیز شروعی دارد.مثل جریان باتوم و میدان فردوسی!

لابد چین و روسیه و ونزوئلا و بورکینافاسو پاسخگوی نیاز های روزافزون ما نبوده اند.شاید هم آن روی کثیف کمونیستشان را به ما نشان داده اند!

بالاخره آدم جایی کم پی به اشتباهاتش می برد و می گوید:...

بعضی ها هم البته معتقدند اعتراف پشت درهای بسته کیفش بیشتر است!

اما قضیه از جایی تصادفی شد که شنیدم اولین محموله یک کشتی آمریکایی درحال سرریز شدن به بندر بوشهر است! من یاد جوک هایی افتادم که بعد از «مذاکره پشت درهای بسته» هاشمی و مرحوم بی نظیر بتو توی شهر دهان به دهان می گشت!

خوب هر مذاکره ای نتایجی برای دو طرف دارد... قسمت خیلی تصادفش هم اینجاست که این محموله شامل هزاران راس گاو!!!!است.که می رود به سمت املاک شرکت پگاه...

این یکی دیگر مثل نتایج مذاکرات هاشمی و بی نظیر بتو لطیفه و افترا نیست...واقعا اولین محموله سرریز شده پس از مذاکرات دوجانبه :گاو است!!!

چه تصادفی.

تو بگو :مرگ بر امریکا!

من می گویم: مرگ بر گاوهای 1+5

حاشیه بزرگراه

elnaz-e — Fri, 02 Oct 2009 10:11:18 GMT

دستی سطل بزرگ آب و کف را از مغازه بیرون می آورد.آب و کف در هوا موج زیبایی می گیرد و بعد مثل یک سیلی محکم پاشیده می شود به سطح پیاده رو.رگه های باریک آب حباب دار به زودی به راه می افتند و می آیند به طرف من و جوی آب.نشسته ام زیر سایه درخت و پیاز پوست می کنم.چند رگه به هم متصل می شوند و همزمان از فاصله بین دو بلوک جدول می ریزند داخل جوی.بلند می شوم.ظرف بزرگ پیاز را می گذارم روی پیشخوان و می گویم:آقا فرهاد من از فردا نمی آم.

آقا فرهاد دارد چربی های لابلای موهای ساعدش را با آب داغ می شوید.

خیره می شود به چشم هام.

می گوید:سه روز شد؟

می گویم:امشب می شه.

- امون از جوونای امروز!

- وقت ندارم.باید برم

- برمی گردی شهرستان؟

- نه

نمی داند شهرستان من چند محله آن طرف تر است.چند کیلومتر به سمت غرب.حاشیه بزرگراه را که بگیری به زودی می رسی به شهرستان من.مادر آنجا گوشه ای نشسته وچند دقیقه یک بار اشک از گوشه چشمش راه می گیرد.چند ساعت یک بار دست می برد لابلای موهاش و لبهاش را انقدر می گزد تا خون راه بیوفتد.بلند نمی گوید تا وحشت سراسر خانه را پر کند اما زیر لب مدام می گوید:سه ماه ، سه ماه!

و حواسش هست که ناگهان در اتاق کسی باز نشود.حواسش هست که هنوز برای دسته جمعی عزاداری کردن سه ماه زود است.حواسش هست که من از حالا دیگر شریک غصه و غم خانواده نیستم.

حاشیه بزرگراه را به سمت شرق می گیرم.بوی پیاز را مثل نشانه ای از زنده بودن از کف دستانم می گیرم.بعد دستم را می کنم داخل جیبم.داخل کوچه پس کوچه ها بوی غذا می آید و صدای آواز خواندن بچه ها و دعوای زن و شوهرها.پیرمرد پشت کتاب هایی که سالهاست روی هم چیده شده اند مچاله شده و سیگارش را با ولع پک می زند.

می گویم:بابا نمی بندی؟ دیر وقته!

می گوید:بابا نیستم

و اشاره می کند یک صندلی را از کتاب خالی کنم و بنشینم.

می گویم :بابا پاکنم داری؟

دست می کوبد به پیشانی اش.با هیجان می گید: نه فقط کتاب.فقط کتاب.

می آید نزدیک و دستش را می گیرد زیر چانه ام.می گوید:به! پس آب دماغت کو بچه؟

می گویم:جای دوری نرفته بابا..اینجا همون شکلیه..

می گوید:تو عوض شدی..ماشالا.چه بزرگ شدی...

نگاهش می کنم.صدایش را صاف می کند و می گوید:برو بچه تا نزدمت.

لبخند نمی زنم.می گویم:بابا پاکن نمی خواستم.

می گوید: می دونم.پسر بچه ها شیطونن.

می گویم:نه بابا،متوجه نیستی...

می گوید:فکر می کنی نیستم.هستم بچه جان.تو چشات برق کنجکاوی رو از صد فرسخی می دیدم.

سکوت می کنم.ادامه می دهد.

-آخه من این کاره ام!

باز ادامه می دهد: این ورا؟!

سکوت می کنم.سر حال آمده:کتاب شبگردت کرد یا عاشقی؟!نکنه مث من قوزی شی؟!

می گویم:کاش می شدم.

می گوید:لب بگز بچه.

دست روی گونه ام می گذارد و صورتم را می گرداند سمت دیگر مغازه.بلند می شوم.لحظه ای بعد لابلای بوم ها و سه پایه ها و رل های رنگ روغن مثل یک موش پرسه می زنم.زیر پیشخوان شیشه ای نگاهم متوجه صدها پاکن رنگارنگ می شود که کنار هم چیده شده اند.انگشتم را فرو می کنم داخل شیشه .

-این چند؟

اشاره ام از شیشه رد نمی شود.

-کدوم؟

-این دیگه..

-مرد عنکبوتی رو می گی؟

-نه بابا.این یکی.ملوان زبل.

-دویست.

دویست تومانی را می گذارم روی پیشخوان و ملوان زبل را صاحب می شوم.

دستم را دراز می کنم سمت پیرمرد.دست می دهد.

-مرد شدی!

-شدم

-باز می آی؟

-نمی تونم.

تهران-7صبح

elnaz-e — Sun, 27 Sep 2009 08:37:18 GMT

به بدنش کش و قوس می دهد و می گوید :هوا خوبه.

نوک انگشت هام یخ زده.

می گویم:تهران داره فصل می خوره!

می گوید:فصلشو دوست داری یا فصل خوردنشو؟

می گویم:فصل خوردنشو.

خم می شود و به سرعت درجا می زند.

-مسابقه تا دم آبخوری؟

-تشنه ام نیست که.

-کاپ هایی هم که می دن طلا نیست.

زن و مردی که از کنار نیمکت رد می شوند به دیالوگمان خیره می شوند.ما هر دو لبخند می زنیم.من به تنهایی خمیازه می کشم.با دست های شل و آویزان بلند می شوم کنارش قرار می گیرم.ژاکتم را فرو می کنم داخل کیفم.وانمود می کنم می خواهم زیپش را ببندم نمی توانم.انگشت هاش می آید نزدیک برای کمک کردن.کیف را پرت می کنم توی بغلش و یک نفس می دوم تا آبخوری.چند نفس عمیق می کشم.چشم هام را می بندم.هوا از باران دیشب بوهای خوبی می دهد.نوک انگشتهام رو فرو می کنم داخل مچم.با انگشت شست گیرشان می کنم.کمی گرم شده ام.کسی تنه می زند.چشم باز می کنم .اخم های مرد گرمکن پوشی دور می شود.خودش هم مثل صدای پاها و نفس زدن های تندش کنارم نیست.برمی گردم.نه او،نه کیفم،نه بطری آبمیوه .نیمکت خالی است.چشم می دوانم اطراف.می نشینم.کم کم سردم می شود.انگشت هام را فرو می کنم زیر بغلم.مچاله می شوم.سرمای خفیف لذت بخشی است.بطری آب را از عقب می آورد جلوی صورتم.

می گویم:دویدم تشنه ام شد.

بطری آب را سر می کشم.آب با طعم خفیفی از آبمیوه.

اودیسه ی حنجره ها

elnaz-e — Sun, 20 Sep 2009 20:56:18 GMT

صدای بلندگو همیشه از صدای حنجره بلند تر است.

یعنی اصلا فلسفه اختراع بلندگو همین است.وقتی می خواهی به فناوری بلند کردن صداها دهن کجی بکنی کمی خنده دار می شود...

فریاد زدن+کف زدن+سوت کشیدن+پا کوبیدن+بوق زدن+هو کردن+...

کم که می آوری یک نفر آن وسط فریاد می زند: مرگ بر بلندگو!

ناخودآگاهِ هیچ کس این جمله-شعار را تکرار نمی کند.

همه می خندند.

آدم پشت بلندگو هم می خندد.بعد از بلندگو موسیقی پخش می شود.انگار یک کارناوال توی ریودوژانیرو.بعد از آن همه جیغ می کشند و فرار می کنند.آدم پشت بلندگو دیگر نمی خندد.میان راه بازگشت اما دوباره صدای بلندگو بلند است.سخنرانی آنلاین پخش می کند.داری چند تا فحش آب دار آب نکشیده نثار حضور پررنگ بلندگو می کنی که یک نفر مثل شوهر خواهر علی فتاح-رمان من او- جلویت سبز(سبز نه، کرمی یا خاکستری!) می شود.اولش کمربند به پایینش را می بینی بعد پا می گذاری به فرار.نمی دانی از قدو قواره کوچک خودت فرار می کنی یا از اخم شوهر خواهر علی فتاح!

جلوی اولین آبسرد کن می ایستی.

اهدایی پدر شهید...

نمی دانی تندی فلفلناک گلویت را سرفه می کنی یا نگاه نچ نچ وار بعضی را.چگونه می توانی توضیح دهی چند بازپک(بر وزن بازدم!) عمیق سیگار را که توی صورتت خالی کنند روزه ات شرعا باطل است؟

آب اما چیز خوبیست.لیوان یک بار مصرف هم به تعداد زیاد روی آبسردکن اهدایی پدر شهید هست.

یاد فریاد ریتمیک همت و باکری می افتی.آب ننوشیده را داخل لیوان یکبار مصرف ذخیره می کنی.چند قدم نرفته ای که باران می گیرد.لیوان یک بار مصرف را نگاه می کنی.از خجالت می گذاری اش روی کاپوت یک پیکان پارک شده.خیسی ابر را با خود می بری تا گیت مترو. سکوی مترو پر از حنجره است. قطار که از راه می رسد دیگر بلندگو نمی گوید :از تابلوهای راهنما استفاده کنید.فکر می کنی لابد اینجا چون پایین تر از سطح زمین است فلسفه اختراع بلندگو به چالش کشیده شده است!

میان فریاد حنجره ها پناه می بری به واگن زنانه.اینجا هم پر از چالش است:

«ایستگاه بعد: یار دبستانی من!»

خانه که می رسی تازه غصه ات می گیرد.به خاطر خانمی که سیلی زد به پریشانی موهات و «حرامزاده» ات نامید.

نمی دانی از کشف حجاب میان فریاد و فرار، بر خود می پیچی

یا از اینکه سند ازدواج پدر و مادرت را همراه نداشتی

یا از شباهت بدبختانه آن خانم با مادر بزرگت

و از اینکه مردم داشتند هجوم می بردند به رکیک بودن سخنش و تو نا امیدانه دست بر سینه هر دو طرف می گذاشتی:بس کنید...بس کنید...

یا از...

یا از چرخش ایدئولوژیک بلندگوهایی که با تو می خندند و ناگهان بر حنجره ات و بر حجابت و بر مشروعیت نطفه ات خشم می آورند!

بلاگفا بسته است.با جی میل هم نمی توانی درددل کنی.دردناکی بغضت را با تنهایی خود آزارانه ات در میان می گذاری:

زنک نباید این حرف را می زد

نباید می زد

من فقط آمده بودم که بتوانم روزی اگر لازم شد صادقانه روایت کنم

...

باران بی وقفه می بارد

بی بهانه

elnaz-e — Sun, 13 Sep 2009 11:29:37 GMT

چه بی بهانه حلول می کنی
میان آهنگ سرخوشانه قدم هایم
و لابلای استقامت انگشتانم

چه بی بهانه حلول می کنی
میان روراستی جاده
و صحیح بودن املای واژه

چه بی بهانه حلول می کنی
میان فلسفه بزرگ بودن خدا
و منطق بی نقیض آسمان

حلول کن
بی بهانه حلول کن
اما زمان عوض کردن گلدان
کمی به فکر تردی ریشه های نورسم باش!